All Blacks-selectie: vijf belangrijkste conclusies nu blessureleed de diepte in de ‘schijnwerpers’ zet en Dave Rennie een ‘game-changing’ keuze maakt

Codie Taylor wordt in november opnieuw aanvoerder van de All Blacks. Coach Dave Rennie en de selectoren Sir Graham Henry en Neil Barnes hebben de selectie voor de laatste wedstrijden van dit jaar bekendgemaakt, met enkele verrassende keuzes. De ploeg telt 36 spelers die naar het Verenigd Koninkrijk vertrekken voor duels met Schotland, Wales en Engeland, voorafgaand aan het slotweekend.

Hoewel de selectie op papier nog steeds krachtig is, wordt de ploeg zwaar getroffen door blessures. Samisoni Taukei’aho (kuit), Shannon Frizell (knie), Tyrel Lomax (nek), Leroy Carter (enkel), Ruben Love (enkel), Ardie Savea (schouder), Luke Jacobson (elleboog), Caleb Clarke (schouder), Ollie Norris (knie) en Billy Proctor (schouder) vallen allemaal uit. Daarnaast heeft Simon Parker zich om persoonlijke redenen beschikbaar gesteld.

De blessurelijst

Ondanks de steeds langer wordende blessurelijst heeft Rennie spelers als Patrick Tuipulotu en Du’Plessis Kirifi niet geselecteerd. Ook zijn enkele in vorm verkerende spelers uit de NPC gepasseerd, onder wie de Tasman-spits Kyren Taumoefolau, een echte scoormachine.

De selectie oogt vertrouwd. Naast Taylor kiest Rennie Asafo Aumua en George Bell als hookers. Ethan de Groot, George Bower, Xavier Numia, Fletcher Newell en Pasilio Tosi blijven als props in de ploeg, en de nog niet geselecteerde tighthead Saula Ma’u komt in de plaats van Lomax.

Scott Barrett keert terug in het shirt na zijn comeback tegen Australië en staat bij de sloten naast Josh Lord, Fabian Holland en Tupou Vaa’i. Jamie Hannah wordt voor het eerst opgenomen in een All Blacks-selectie, nadat hij eerder als blessurevervanger had gediend.

In de linie is de voorhoedevoorraad na het hele jaar flink uitgedund, maar Rennie beschikt nog steeds over sterke achterhoede-spelers. Anton Segner gaat door na zijn doorbraakjaar op het hoogste niveau. Peter Lakai en Wallace Sititi zorgen voor veelzijdigheid in de drie flankspelers, terwijl Ethan Blackadder terug is na de tegenslag waardoor hij de twee Tests tegen Australië miste.

Er zijn twee nieuwe gezichten van de Crusaders: Leicester Fainga’anuku en Christian Lio-Willie. Fainga’anuku krijgt een oproep omdat blessures hem de kans ontnamen in de Rugby’s Greatest Rivalry-serie en de julilandstesten. Lio-Willie maakt zijn eerste selectie onder Rennie na twee jaar afwezigheid. Hij debuteerde in 2024 onder Scott Robertson.

De negen zijn dezelfde drie scrumhalfs die Rennie het hele jaar vrijwel allemaal gebruikte: Cam Roigard, Kyle Preston en Cortez Ratima. Damian McKenzie staat genoteerd bij de flyhalfs en zal naar verwachting tegen Schotland spelen. Richie Mo’unga is weer fit en keert waarschijnlijk terug tegen Wales of Engeland. Josh Jacomb is de derde flyhalf en kan zijn Test-debuut maken na zijn optreden op de Rugby’s Greatest Rivalry-tour.

In de middenlinie verandert er niets. Jordie Barrett, Quinn Tupaea, Timoci Tavatavanawai en Anton Lienert-Brown blijven selecteerbaar. Chay Fihaki is de opvallendste buitenspeler, nadat Carter geblesseerd raakte. Hij concurreert met Will Jordan, Fehi Fineanganofo, Rieko Ioane en Josh Moorby om een plek op de vleugel. Beauden Barrett kan zowel op de achterste positie als op de tien spelen.

Een spelverandernde keuze

Vorig jaar liet Rassie Erasmus zijn hybride experiment zien door Andre Esterhuizen op de bank te zetten tegen de Barbarians. Esterhuizen is van oorsprong middenlinie-speler, maar wordt sindsdien regelmatig als flanker voor de Springboks ingezet. Op 32-jarige leeftijd is hij een vaste waarde op de bank geworden, nadat hij moeilijk aan Test-caps kwam door de aanwezigheid van Damian de Allende in de binnenkant van het centrum.

Zuid-Afrika is niet het enige land dat deze truc probeert. Frankrijk deed iets soortgelijks met Sekou Macalou en Oscar Jegou, en Engeland heeft Ben Earl en Henry Pollock ook al in de backs getraind.

Rennie wil dit ook met Fainga’anuku doen, na zijn prestaties in de achterhoede van de Crusaders tijdens de Super Rugby Pacific-competitie van dit jaar. Fainga’anuku begon het seizoen in de linie voor de Saders, op de vleugel en in het centrum, de posities waarop hij zijn carrière begon en eerder Test-caps voor de All Blacks verdiende. Zijn grootste impact had hij dit jaar echter in de flankers, en daar is hij ook teruggeroepen.

Een gebroken been maakte dat hij niet beschikbaar was voor de julilandstesten en de Rugby’s Greatest Rivalry. Nadat hij twee helften rugby onder de knie had bij Tasman, keert hij nu terug, en dat kan een keerpunt zijn voor de All Blacks.

Erasmus populariseerde de 6-2-verdeling op de bank, die veel landen sindsdien hebben overgenomen. Nieuw-Zeeland bleef als enige bij de traditionele 5-3, samen met Ian Foster die alleen afweek in de zware nederlaag tegen de Springboks in Londen voor het Wereldbeker-toernooi van 2023. Omdat Fainga’anuku een hybride speler is, kan Rennie een veel minder riskante aanpak kiezen en een 6-2-verdeling kiezen die in essentie nog steeds een 5-3 is. De impact van de bank wordt in het internationale rugby steeds belangrijker. Wat Fainga’anuku in de slotfase nog gevaarlijker maakt, is dat hij niet alleen in de achterhoede en het centrum inzetbaar is, maar ook op de vleugel. Dat geldt niet voor Esterhuizen.

Een echte test voor de diepte

Zoals hierboven beschreven, kampen de All Blacks met een forse blessuregolf. De flankers zijn bijzonder hard getroffen, met Savea en Jacobson die buiten strijd zijn. Toch wist Nieuw-Zeeland de twee Bledisloe Cup-Tests zonder het duo te spelen.

Frizells blessure en Parkers terugtrekking zetten de achterhoede echter nog verder onder druk. Lomax’ afwezigheid legt extra druk op de eerste lijn, waarbij Tamaiti Williams het hele seizoen al mist. Taukei’aho’s kuitblessure biedt Bell een kans, die zelf eerder al een tegenslag kende voordat de Rugby’s Greatest Rivalry-serie begon.

Mo’unga zal in ieder geval de eerste Test tegen Schotland missen. McKenzie en Beauden Barrett vulden elkaar tegen de Wallabies goed aan als spelverdelers. De tour naar het noorden is echter een heel andere uitdaging, en de opeenstapeling van blessures legt de hele selectie onder druk.

Zorgen rond de standaardsituaties

Rennie en zijn selectoren hebben enkele tekortkomingen in de standaardsituaties aangepakt die de Springboks tijdens de RGR-serie blootlegden. Lomax blijft thuis om zijn nekprobleem op te lossen. Hij is een wereldklasse tighthead wanneer hij op zijn best is, maar we hebben de Hurricanes-prop dit jaar nog niet in die vorm gezien. Hij is gepasseerd in het belang van zijn gezondheid en die van de scrum van de All Blacks.

De scrum speelde in de Tests tegen de Wallabies geen grote rol, maar dat kwam vooral doordat beide landen de standaardsituatie vooral als een manier zagen om het spel te herstarten en niet als wapen. Schotland en vooral Engeland kijken hier echter heel anders tegenaan. Steve Borthwick’ ploeg kende misschien de slechtste Zes Landen-campagne ooit, maar dat kwam niet door de scrum. Die was juist een van de weinige grote pluspunten.

Dat kwam voort uit een sterke scrumprestatie in november en hield aan na het Zes Landen-toernooi, tijdens het zuidelijk deel van de Nations Championship. De scrum van Schotland wordt internationaal misschien iets te weinig gewaardeerd. Beide landen zullen de standaardsituatie zien als een gebied waarin ze de All Blacks kunnen onder druk zetten.

De lineout was ook een probleem voor Nieuw-Zeeland tegen Zuid-Afrika. Rennies ploeg gooide regelmatig naar voren. Vanaf verder achteraf aanvallen is veel makkelijker, maar ze wilden het balbezit niet riskeren en kozen voor de plekken waar ze dachten de bal te kunnen winnen.

De terugkeer van Scott Barrett in het zwarte shirt verbeterde de lineout van Nieuw-Zeeland, maar de Wallabies wisten hen onder druk te zetten en claimden in beide Tests meerdere steals. Gregor Townsend, Borthwick en Steve Tandy zullen dit zeker opmerken, want zij beschikken allemaal over uitstekende lineout-springers.

Beloning voor vorm

Sommigen zullen klagen over de afwezigheid van Lucas Casey en Taumoefolau in de selectie. Casey maakte indruk bij Otago in de NPC, terwijl Taumoefolau 19 keer scoorde in 11 wedstrijden voor Tasman.

Rennie heeft echter ruimte gevonden om NPC-vorm te belonen, vooral met Fihaki en Hannah. Fihaki debuteerde als last-minute vervanger in de Sydney Bledisloe Cup-Test, maar behoudt zijn plek vooral door zijn prestaties in de NPC. Hannah heeft zich een weg omhoog gebaand in de rangorde van de sloten, een knappe prestatie gezien het feit dat Tuipulotu en Darry allebei beschikbaar waren voor selectie.

Lio-Willies terugkeer voorziet in de behoefte aan een fysieke, stevige flanker. Parker blijft in Nieuw-Zeeland. De 28-jarige verdient deze oproep volledig, nadat hij nipt de RGR-tour miste.

Jacomb blijft ook geselecteerd. Hij speelde alleen in de latere fase van het NPC-seizoen van Taranaki, maar was uitstekend in Zuid-Afrika toen hij de kans kreeg. Bell was ook geweldig voor Canterbury en verdient opnieuw een kans, nadat een blessure hem een optreden op de RGR-tour onthield.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *