De Engelse vrouwen openden het WK rugby league met een monsterzege van 70-4 op Wales. De Engelse mannen kregen daarna een pijnlijke 30-12 nederlaag tegen Tonga te verwerken, waardoor hun toernooi nu niet meer in eigen hand ligt. Bij de vrouwen blonk Izzy Rowe uit. Bij de mannen laat het spel van de halfbacks vragen open.
Beide Engelse teams gelden als underdog in de strijd om de halve finales. Voor de mannen is die opgave zwaarder geworden na de nederlaag tegen wat mogelijk de sterkste Tongaanse ploeg ooit is. De vrouwen bereiden zich ondertussen voor op Australië, hun grootste uitdaging tot nu toe.
Wat leerden we van de openingswedstrijden, en wat kunnen we in week twee verwachten?
Tweede fase levert fouten op, maar ook kansen
Tegen Tonga hadden de Engelse mannen een duidelijke tactiek: spel in de tweede fase. Ze gaven de bal vrijuit door via offloads en probeerden voortdurend ruimte en kansen te creëren. Dat werkte, want het bracht hen in scoringsposities. Vooral in de eerste helft vormden ze een echte aanvallende dreiging, totdat ze binnen de 20 meter van de tegenstander kwamen.
Daar lieten de laatste keuzes en aanvalsopties hen in de steek. Engeland gaf 27 offloads tegen vijf van Tonga en speelde 246 passes tegen 191. Toch maakte Engeland ruim 70 tackles meer dan Tonga en trapte het slechts vijf bombs tegenover 12 van de tegenstander.
Engeland bleef op de beslissende momenten niet scherp genoeg en zette geen druk. Toen het momentum kantelde, stonden er geen punten op het bord om die druk te belonen. Bij een 10-6 achterstand incasseerde Engeland een van de gelukkigste try’s uit een trap die je kunt zien: een afketser van de vluggerste soort.
Brian McDermott gaf toe dat zijn speelstijl risicovol is. Hij zei dat zijn team dingen probeert die soms lukken en soms niet. In de eerste helft maakte Engeland negen fouten, Tonga slechts drie.
Er zat vonk en flair in Engeland over 80 meter van het veld, maar in de laatste 20 meter verdwenen de ideeën.
Sterkste Tonga ooit, reisdagen en gebrek aan kracht
De nederlaag moet in context worden bekeken. Veel Engelse fans zullen wensen dat dit duel de afsluiter van de poulefase was geweest in plaats van de opener.
Na ongeveer een week samen, zonder tussentijdse interlands, reisde Engeland van Heathrow naar Sydney en vervolgens naar Perth. In zeven dagen deed de ploeg wat mogelijk was. Verre van ideale omstandigheden is zacht uitgedrukt.
Ook de voorwaartsen waren niet wat de staf had gewild. Morgan Smithies viel uit voor het toernooi en met Morgan Knowles haakte nog een enforcer af voor de wedstrijd. Matty Lees, Caleb Hamlin-Uele en Mike McMeeken waren geen opties, waardoor de kracht die je van een traditioneel Engels elftal verwacht afnam.
Bovendien trof Engeland misschien wel de sterkste Tongaanse ploeg ooit. Kristian Woolf kan uit echte sterren kiezen.
Robert Toia hoort samen met Herbie Farnworth bij de beste centers ter wereld. Toluta’u Koula, op de andere centerpositie, speelde dit jaar State of Origin, net als Addin Fonua-Blake en Stefano Utoikamanu.
Toia, Siua Wong en Salesi Foketi wonnen in 2026 de Grand Final met de Sydney Roosters. Haumole Olakau’atu werd verkozen tot tweede rij van het jaar. Jong talent Isaiya Katoa geldt bij de halfbacks als een superster in wording.
Op papier was dit altijd een enorme opgave.
Rowe maakt indruk met bal en voet
De Engelse vrouwen schitterden in hun opener tegen Wales. Speelster van de wedstrijd Izzy Rowe rechtvaardigde haar selectie en meer dan dat.
Voor de wedstrijd ging het vooral over de keuze tussen Rowe, Woman of Steel Jenna Foubister en NRLW-ster Georgia Roche bij de halfbacks. Bondscoach Stu Barrow koos voor Rowe en Roche en liet Foubister op de bank beginnen.
Rowe liet zien waarom. Ze scoorde de meeste punten ooit door een Engelse speelster in één wedstrijd. Ze blonk uit met de bal in handen, maar ook haar trapspel was uitstekend, zowel in het spel als bij de conversies. Die eigenschap maakt haar bijna onmisbaar in de ploeg.
Ook Foubister bewees haar waarde na haar invalbeurt met een schitterende assist. Voor Engeland is dat een welkom probleem.
Opstap volgende week: voorbij Vegas
De Engelse vrouwen moeten de sterke openingsuitslag afsluiten en zich richten op een enorme taak: het duel met regerend wereldkampioen Australië.
De vorige ontmoeting in 2025 in Las Vegas was ontnuchterend: Engeland verloor met 90-4 van de Jillaroos. Het was een harde herinnering aan de kloof tussen beide teams en de weg die het Engelse rugby league nog moet afleggen.
Slechts een handvol speelsters uit die wedstrijd staat nog in de huidige selectie. Veel veelbelovende jongeren krijgen nu de kans te laten zien dat Engeland is verbeterd. Het is cruciaal dat de wedstrijd zo close mogelijk blijft.
Als laatste wacht Samoa, dat met 40-0 verloor van Australië. Het doelsaldo kan de doorslag geven in de strijd om een plek in de halve finales.
Underdogmentaliteit moet weer doorbreken
In week twee moet de underdogmentaliteit van beide Engelse teams opnieuw doorbreken, maar op verschillende manieren.
De vrouwen weten dat hun zwaarste opdracht wacht, maar ze zijn vol zelfvertrouwen en willen laten zien welk talent ze in huis hebben.
De mannen weten dat ze met de rug tegen de muur staan. Ze zitten in een ingewikkelde gecombineerde Groep B en Groep C. Groep B bestaat uit Engeland, Libanon en Samoa, Groep C uit Frankrijk, Papoea-Nieuw-Guinea en Tonga. Na de nederlaag tegen Tonga moet Engeland nog tegen Frankrijk en PNG spelen, omdat je de teams uit de andere groep treft en niet die uit je eigen groep.
Als de uitslagen verlopen zoals verwacht, hoopt Engeland dus feitelijk dat Tonga Samoa verslaat. Daarna is het een directe strijd met de Samoanen om de beste resultaten.
Opvallend genoeg werd Samoa op het WK van 2022 in de openingswedstrijd door Engeland weggevaagd, om Engeland vervolgens in de halve finale te verslaan. Dit keer krijgt Engeland geen enkele ademruimte.
Wat staat er te gebeuren?
Engeland moet zich herpakken voor de wedstrijd tegen Frankrijk in Perth, aanstaande zaterdag om 07.35 uur (Britse en Ierse tijd). De Engelse vrouwen spelen om 10.05 uur tegen Australië.